Yazı

Bozkırkurduymuşçasına...

Bir büyü, iki küçül... Üç küçül, beş büyü... Hayat çizgisi küçük olmak ve zaman geçtikçe büyümek şeklinde ilerlemiyor... Bir an, öyle büyüyorsun ki, ötesi yok sanıyorsun. Öyle devam edecek sanırken öyle küçük olduğunu farkediyorsun ki, korkuyorsun. Daha hayat hakkında hiçbirşey bilmediğini sanıp panikliyorsun.

Her günün başka gün olduğu gerçeğini unutuyorsun. Her gün, başka bir gün. Birbirinden bağımsız. Yarının bugünle, dünün evvelki günle hiçbir akrabalığı, dolayısıyla da birbirine hiçbir sorumluluğu yok, bunu kabullensek paniklemeyeceğiz belki de... Bugün çok küçük ve üzgünüm, yarın en büyük benim ve harikayım, dün büyük ama mutsuzdum.

Çünkü her gün güneş başka yerleri ısıtır, her gün yeni bir bebek doğar, rüzgar her gün başka bir hızla eser. Sen de aynı kalamazsın, uyum sağlarsın doğaya. Bünyen, o gün doğudan esen rüzgarın, çiçeğin burnuna kadar gelen kokusunun ve günün renginin sende yarattıkları sonucu, değişir.

Bunu düşünmemeli.

Genellememeli.

Kendini tek bir kişilikten oluşuyormuş sanıp boş yere yormamalı... Her gün yeni sen ile tanışmalı.

Memnun oldum...

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !